Opnieuw beginnen
Die richting kwam niet vanzelf. De afgelopen jaren waren voor Marijn namelijk allesbehalve makkelijk. Vier jaar geleden brak hij zijn been na een motorongeval en sindsdien kampt hij met langdurige klachten, zowel fysiek als mentaal. Lang staan of grote stukken lopen gaat niet meer zoals vroeger en ook vermoeidheid speelt sneller op. “Dat zie je niet altijd aan de buitenkant, maar het is er wel,” vertelt Marijn. “En dat maakt het soms lastig uit te leggen aan anderen."

Ook in zijn werk liep hij daar tegenaan. Als monteur was hij gewend om fysiek bezig te zijn, maar dat bleek niet meer haalbaar. “Ik kon het werk gewoon niet meer doen zoals daarvoor. Daarom heb ik uiteindelijk in overleg met mijn werkgever besloten om uit elkaar te gaan. Een lastige stap, maar wel noodzakelijk."

Op zoek naar wat wél kan
Daarmee begon voor Marijn ook gelijk een zoektocht. Want wat als je een passie hebt, maar die niet meer kunt uitvoeren? Wacht je dan tot er iets anders op je pad komt of kom je in actie? Voor Marijn was het bezoeken van een open dag bij Windesheim een keerpunt. "Daar raakte ik in gesprek met Jordin van 't Veld. Ik vertelde hem mijn verhaal en over mijn passie voor de techniek. Via hem maakte ik kennis met Perron038, waar ze door de samenwerking met Windesheim mij een werkervaringsplek konden bieden. Ik mocht onderzoek gaan doen voor het Lectoraat Kunstoftechnologie van Windeshiem."

Kansen en perspectief
Bij Perron038 viel al snel iets op zijn plek. Wat eerst vooral een hobby was, kreeg hier ineens een serieuze kant. “Ik had altijd al interesse in 3D printen, maar hier hebben ze professionele apparatuur, ontzettend veel kennis en kan ik er echt mee aan de slag", vertelt hij. "Ik ben hier nu bezig met het verbeteren van materialen die geschikt moeten zijn voor 3D printen. Dat betekent veel testen, aanpassen en opnieuw proberen. Kleine veranderingen in instellingen kunnen een groot verschil maken in het eindresultaat."

De Spoorzone biedt daarin de juiste omgeving. Een plek waar onderwijs en praktijk samenkomen en waar ruimte is om te leren zonder druk te voelen. Voor Marijn betekent dat vooral dat hij weer vooruit kan kijken. “Ik ben hier vooral om mezelf te ontwikkelen en mijn kennis te verbreden. Dat kan hier heel goed. De omgeving is inspirerend en ik leer veel van mijn collega's."

Stap voor stap verder
Tegelijkertijd is hij realistisch. De werkervaringsplek is een mooie eerste stap, maar niet het eindpunt. Hij hoopt dat het hem uiteindelijk helpt om door te groeien naar een betaalde baan in deze richting. “Vrijwilligerswerk is mooi, maar uiteindelijk moeten de kosten ook betaald worden.”

Voor nu zit Marijn op de goede plek. Een plek waar hij, ondanks alles, weer in beweging is gekomen en vooruit kan kijken.